No i w końcu, po pięciu próbach, rozciągniętych na pięć lat, zrealizowałem największą moją wspinaczkową obsesję – przejście północnej ściany Grandes Jorasses. W połowie lutego w zespole z Rafałem „Waldorfem” Zającem, przeszedłem po bohaterskiej walce, drogę o jakże optymistycznej nazwie Całun. Doprowadziłem tym samym w mojej wieloletniej walce z tą złowieszczą ścianą, do stanu 1 do 4, mając nadzieję, że bilans ten wkrótce poprawię.

Ładnie napisane – krótko i po męsku. Teraz powinienem dodać w kilku prostych, żołnierskich zdaniach, jak było trudno, zimno i niebezpiecznie. I jaki to byłem twardy. Ale niestety nie dodam. A co więcej, przyznam że niewiele ze zdań powyżej jest do końca prawdziwych. To znaczy, i owszem – przeszedłem północną ścianę Żorasów, zrobiłem to za piątym podejściem, ale poza tym to tra-ge-dia. I to tragedia trwająca całe pięć lat…

Sobotnie  (30.01.2010) zawody bulderowe z lokalu KW Poznań okazały się strzałem w dziesiątkę, frekwencja dopisała. Zawalczyć o palmę pierwszeństwa w męczeniu przystawek zapragnęło aż 8 zespołów. Rywalizacja była tak zaciekła, że aż rozważano otwarcie okien dla wietrzenia; niektórzy zawodnicy rozbierali się prawie do rosołu. Wszystkie zespoły wykazały się „pałerem” i sprytem w różnych mieszankach. Niektórzy, którzy z pewnością mogli okazać się lepsi, zawiedli; niektórzy zabłysnęli na bulderowym Poznańskim firmamencie nagle i niespodziewanie. Ot, niespodzianki tak, jak to w rywalizacji sportowej często bywa. Niektóre kobiety dzielnie nie dokładały w autorskich przystawkach regulaminowo dozwolonych ułatwień dla swej płci, niektórzy zaś faceci skwapliwie korzystali przy patentowaniu (a może nawet nie tylko) z tychże, gdy tylko istniały.  Dały się zaobserwować dość nawet wąskie specjalizacje w typach projektowanych bulierów. Słowem było czasem zaskakująco i bardzo gorąco.

4 stycznia zmarł tragicznie Artur Brykner, w latach 1992 - 1994 członek zarządu naszego klubu. Artur Brykner po górach chodził od 1982, kurs skałkowy robił w KW Poznań, kurs taternicki w „Betlejemce”. W Tatrach latem m. in. Zadni Mnich (d. Mroza I przej. klasyczne), Zamarła Turnia, droga "Aligator”, Żabi Mnich „Fantazja”, Mnich „Sprężyna” (VII), w lipcu 2000 „Zemsta Wacława” (VII-). W 1990 wspinaczka w Meteorach do 8a (d. „Dickeskopende”, „Schweizerkas”) w 1992 Gesäuse drogi na Kalblingu, w 1995 Alpy francuskie (Dent du Requin wsch. ś., Tour Ronde - filar pn.-wsch.), w 1996 Kilimandżaro, Kaukaz. Zimą klasyczne standardy.  Pracował w filii „Gazety Wyborczej” w Gorzowie.

Koleżanki i Koledzy

Zbliża się pora klubowych spotkań wigilijnych, podsumowań roku itp. Zwracamy się do Was z prośbą o wykorzystanie tej okazji do rozpropagowania problemów, z jakimi zetknęła się Inicjatywa Środowisk Wspinaczkowych "Nasze Skały".

Jak podawał na ostatnim Krakowskim Festiwalu Górskim kol. Mariusz Biedrzycki, założyciel "Naszych Skał", wśród 174 rejonów, które ekplorowaliśmy w stuletniej historii polskiego wspinania skałkowego, aż 132 rejony utraciliśmy, lub możemy utracić w ciągu kilku najbliższych lat. To 3/4 miejsc, w których się wspinamy!

I zaczęły się moje wymarzone trzy dni! Nic to kilogramy zmienionych pieluszek i nieprzespane ostatnio noce. Wsiadamy w trojkę do auta, zatrzaskujemy drzwi i już jest świetnie – nic złego się nie może zdarzyć…