ZAKRES KURSÓW

Istnieje możliwość łączenia kursów i organizowania kursów uzupełniających:

Zobacz schemat szkolenia wspinaczkowego Polskiego Związku Alpinizmu

A. Kurs wspinaczki na sztucznej ścianie część I

Przygotowuje do samodzielnego korzystania ze sztucznych obiektów wspinaczkowych. Sprzęt omawiany jest pod kątem optymalnych zakupów własnego wyposażenia.

Osoby niepełnoletnie mogą być szkolone po uzyskaniu pisemnej zgody podpisanej przez rodziców (prawnych opiekunów).

Forma zajęć: zajęcia praktyczne na sztucznej ścianie przeplatane teorią.

Sugerowany czas: około 8  godzin.

Ilość szkolonych: zaleca się do 6 osób na jednego instruktora większa ilość zależna od możliwości obiektu oraz dodatkowej kadry

Prowadzący: instruktorzy PZA (wspinaczkowi i taternictwa jaskiniowego - wszystkich stopni) oraz instruktorzy wspinaczki skalnej (AWF).

Absolwent otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnie z programem PZA, podpisane przez instruktora oraz kierownika kursu (jeśli kurs był organizowany przez klub lub szkołę wspinaczkową).

Organizator ma obowiązek wręczyć każdemu uczestnikowi program kursu, w celu umożliwienia klientowi kontrolowania jakości świadczonej usługi.

Treść zajęć:

1. Zapoznanie ze sztuczną ścianą (budowa, punkty asekuracyjne, stanowiska do wędki); zasady bezpieczeństwa.

2. Podstawowe informacje o sprzęcie (najważniejsze parametry, oznaczenia atestów, zastosowanie):

   • liny i repsznury

   • uprzęże biodrowe

   • karabinki (najważniejsze używane we wspinaczce sportowej typy)

   • ekspresy

   • przyrządy asekuracyjne: dowolny rodzaj kubka lub płytka; opcjonalnie grigri

   • buty i akcesoria: magnezja, woreczek

3. Zasady asekuracji:

   • zapięcie uprzęży, przywiązanie do niej liny,

   • asekuracja na wędkę (obsługa kubka lub płytki; opcjonalnie dodatkowo grigri); właściwa postawa asekurującego

   • podtrzymywanie (asekuracja) bulderującego.

4. Węzły i ich zastosowanie: ósemka, kluczka. Zwijanie liny.

5. Nauczanie techniki wspinania:

   • wykorzystanie chwytów i stopni;

   • ustawienia ciała: pozycja frontalna i boczna;

   • wspinaczka statyczna i dynamiczna;

   • poruszanie się w terenie przewieszonym.

6. Zasady uprawiania wspinaczki w Polsce, system szkolenia.

Kurs wspinaczki na sztucznej ścianie część II

1. Nauka wspinania z dołem (technika wpinek, prowadzenie liny, podawanie liny do wpinki, nauka odpadnięć; właściwa postawa asekurującego).

2. Trening we wspinaniu.

B. Kurs wspinaczki po drogach ubezpieczonych

Przygotowuje do samodzielnego wspinania na wędkę i z dolną asekuracją po drogach wyposażonych w punkty asekuracyjne (obitych) w terenie naturalnym. Daje również podstawy do korzystania z obiektów sztucznych.

Osoby niepełnoletnie mogą być szkolone po uzyskaniu pisemnej zgody podpisanej przez rodziców (prawnych opiekunów).

Forma zajęć: zajęcia praktyczne w skałkach przeplatane teorią.

Czas trwania: minimum trzy dni.

Ilość szkolonych: na jednego instruktora do czterech osób.

Prowadzący: instruktorzy PZA (wspinaczkowi i taternictwa jaskiniowego - wszystkich stopni) oraz instruktorzy wspinaczki skalnej (AWF).

Absolwent otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnie z programem PZA, podpisane przez instruktora oraz kierownika kursu (jeśli kurs był organizowany przez klub lub szkołę wspinaczkową).

Organizator ma obowiązek wręczyć każdemu uczestnikowi program kursu, w celu umożliwienia klientowi kontrolowania jakości świadczonej usługi.

Treść zajęć:

1. Zagrożenia terenu skalnego; zasady bezpieczeństwa.

2. Podstawowe informacje o sprzęcie (najważniejsze parametry, oznaczenia atestów, zastosowanie):

   • liny i repsznury

   • uprzęże biodrowe

   • karabinki (najważniejsze używane we wspinaczce sportowej typy)

   • ekspresy

   • taśmy

   • przyrządy asekuracyjne: dowolny rodzaj kubka lub płytka; opcjonalnie grigri

   • stałe punkty asekuracyjne (przeloty, stanowiska)

   • buty

   • akcesoria: magnezja, woreczek

3. Zasady asekuracji:

   • zapięcie uprzęży, przywiązanie do liny

   • asekuracja na wędkę: wykorzystanie gotowego stanowiska, założenie własnego; obsługa kubka (dowolny rodzaj) lub płytki oraz półwyblinki z karabinkiem HMS; opcjonalnie dodatkowo grigri; postawa asekurującego

   • asekuracja dolna (technika wpinek, prowadzenie liny, podawanie liny do wpinki i wychwytywanie odpadnięć); postawa asekurującego; zalecane ćwiczenia asekuracji na zrzutni;

   • zablokowanie liny w przyrządzie węzłem flagowym;

   • przewiązywanie liny przez ring zjazdowy; zdejmowanie ekspresów podczas opuszczania.

   • wspinaczka drogą dwuwyciągową - zagadnienia asekuracji, zmiana na prowadzeniu.

4. Zasady bezpieczeństwa podczas bulderingu w skałkach; podtrzymywanie (asekuracja) bulderującego.

5. Węzły i ich zastosowanie: ósemka, kluczka, taśmowy (równoległy), półwyblinka, wyblinka, flagowy, jeden z węzłów zaciskowych (do wyboru), podwójny zderzakowy. Zwijanie i przenoszenie liny.

6. Nauczanie techniki wspinania:

   • wykorzystanie chwytów i stopni;

   • ustawienia ciała: pozycja frontalna i boczna;

   • wspinaczka statyczna i dynamiczna;

   • zapoznanie z różnymi formacjami skalnymi i optymalnymi technikami ich pokonywania.

7. Podstawy technik linowych:

   • zjazdy na linie w wysokim przyrządzie - gotowe stanowiska zjazdowe; zjazd z pośrednim stanowiskiem.

8. Skale trudności używane w skałkach.

9. Zasady uprawiania wspinaczki w Polsce, system szkolenia.

B1. Kurs wspinaczki po drogach ubezpieczonych w Hiszpanii

Gdzie i kiedy?

Kurs odbędzie się w Margalef, około 100 km od Barcelony. Jest to rejon oferujący

urozmaicone wspinanie w pięknej scenerii. Po wspinaniu można zachwycać się

hiszpańskim czerwonym winem i podziwiać górzystą okolicę. Kurs odbędzie się

w marcu - kwietniu.

Za ile?

600 zł

Co zawiera cena?

• szkoła zapewnia sprzęt wspinaczkowy poza butami

• 4 – dniowy kurs wspinaczki skalnej na drogach ubezpieczonych

• pomoc w kupnie biletów

• organizacja na miejscu – noclegi, wypożyczenie samochodu, zwiedzanie

• ubezpieczenie (obejmujące koszty leczenia, ratownictwa, NNW)

Czego nie zawiera cena?

• koszt lotu (od 300 zł, cena zależy od momentu zakupu)

• koszt wypożyczenia samochodu (około 40 Euro od osoby)

• noclegi (darmowe spanie pod namiotem lub schronisko za 10 Euro)

Harmonogram:

Opcja z wylotem z Poznania rano i powrotem rano

1 dzień –Wylot z Poznania o godzinie 10.00, przylot do Girony o 12.30,

zakupy i przejazd w skały,

2, 3 dzień – wspinanie,

4 dzień – odpoczynek (możliwość zwiedzenia okolicznych zabytków),

5, 6 dzień – wspinanie,

7 dzień – przejazd do Girony, zwiedzanie miasta do wieczora, przyjazd na lotnisko,

8 dzień – godzina 7.00 wylot z Girony, godzina 9.30 przylot do Poznania.

Opcja z wylotem z Poznania wieczorem i powrotem po południu

1 dzień – Wylot z Poznania o godzinie 16.00, przylot do Girony o 18.30,

nocleg w Gironie, spacer i kolacja.

2 dzień – rano zwiedzanie Girony, zakupy, przejazd w skały,

3, 4 dzień – wspinanie,

5 dzień – odpoczynek (możliwość zwiedzenia okolicznych zabytków),

6, 7 dzień – wspinanie,

8 dzień - rano przejazd do Girony, wylot o 12.30.

Więcej informacji:

www.kw.poznan.pl

Jagoda – jadamczyk@op.pl, 501-10-99 -22

C. Kurs wspinaczki skalnej na własnej asekuracji

Jest przeznaczony dla absolwentów kursów: wspinaczki po drogach ubezpieczonych oraz uzupełniającego ze sztucznej ściany w skałki (drogi ubezpieczone), których jest kontynuacją programową. Uzupełnia wyszkolenie do poziomu podstawowego kursu wspinaczkowego w skałkach. Przygotowuje do samodzielnego wspinania w rejonach skałkowych niemających charakteru wysokogórskiego, na drogach bez stałej asekuracji. Ukończenie kursu i zdanie egzaminu uprawnia do otrzymania karty wspinacza.

Osoby niepełnoletnie mogą być szkolone po uzyskaniu pisemnej zgody podpisanej przez rodziców (prawnych opiekunów).

Forma zajęć: zajęcia praktyczne w skałkach przeplatane teorią. Zajęcia teoretyczne nie muszą mieć charakteru wykładów wygłaszanych w sali, lecz mogą być realizowane w inny sposób, np. w terenie w trakcie przerwy w ćwiczeniach praktycznych.

Czas trwania: nie krócej niż 3 dni.

Ilość szkolonych: na jednego instruktora do czterech osób.

Prowadzący: instruktorzy PZA - wspinaczki skalnej, taternictwa i alpinizmu, instruktorzy wspinaczki skalnej (AWF).

Absolwent otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnie z programem PZA, podpisane przez instruktora oraz kierownika kursu (jeśli kurs był organizowany przez klub lub szkołę wspinaczkową).

Warunkiem zaliczenia kursu jest opanowanie wymienionych w programie umiejętności w zakresie techniki asekuracji i pozostałych technik linowych oraz samodzielne i swobodne pokonywanie z dolną asekuracją dróg skalnych o trudnościach co najmniej IV UIAA

Organizator ma obowiązek wręczyć każdemu uczestnikowi program kursu, w celu umożliwienia klientowi kontrolowania jakości świadczonej usługi.

Treść zajęć:

Tematy wykładów

1. Sprzęt niezbędny do samodzielnego instalowania punktów asekuracyjnych (kostki, kostki mechaniczne itp.).

2. Teoria asekuracji.

3. Formacje skalne (zakres podstawowy).

4. Niebezpieczeństwa wspinania.

5. Pierwsza pomoc (zakres podstawowy).

6. Style wspinania, przewodniki i rejony wspinaczkowe.

7. Normy etyczne obowiązujące w środowisku wspinaczy, zagadnienia ochrony przyrody.

8. Historia wspinania (opcjonalnie).

Zajęcia praktyczne

Muszą zostać wyuczone następujące umiejętności:

• praktyczna znajomość węzłów: prusik, bloker, stoper taśmowy;

• dobieranie sprzętu do konkretnej drogi i poprawne noszenie go;

• samodzielne zakładanie punktów asekuracyjnych (kostki, kostki mechaniczne itp.);

• wykorzystanie punktów naturalnych;

• łączenie punktów asekuracyjnch;

• budowanie stanowisk asekuracyjnych dolnych, górnych i pośrednich;

• obsługa 2 przyrządów asekuracyjnych w zakresie podawania, wybierania, hamowania liny oraz jej blokowania i odblokowania; przyrządy: kubek (dowolny rodzaj) lub płytka oraz półwyblinka z karabinkiem HMS; opcjonalnie dodatkowo grigri;

• właściwe rozmieszczanie punktów przelotowych;

• prawidłowe prowadzenie liny jednożyłowej; opcjonalnie dodatkowo dwużyłowej;

• zakładanie stanowisk zjazdowych;

• zjazd w wysokim przyrządzie wraz z odpowiednią autoasekuracją;

• rozwiązywanie prostych sytuacji awaryjnych w trakcie zjazdu;

• uwalnianie się na stanowisku od ciężaru wiszącego partnera;

• pokonywanie różnych formacji skalnych z zastosowaniem odpowiednich technik wspinaczkowych;

• wychodzenie po linie (prusikowanie);

• opcjonalnie: łączenie lin pod obciążeniem i przepuszczanie węzła przez karabinek (najprostszą metodą).

D. Podstawowy kurs wspinaczki skalnej

Przygotowuje do samodzielnego wspinania w rejonach skałkowych niemających charakteru wysokogórskiego. Daje również podstawy do korzystania z obiektów sztucznych. Ukończenie kursu i zdanie egzaminu uprawnia do otrzymania karty wspinacza.

Osoby niepełnoletnie mogą być szkolone po uzyskaniu pisemnej zgody podpisanej przez rodziców (prawnych opiekunów).

Forma zajęć: zajęcia praktyczne w skałkach przeplatane teorią. Poza skałkami także ćwiczenia na sztucznych ściankach wspinaczkowych, bunkrach, murkach, drzewach itp.). Zajęcia teoretyczne nie muszą mieć charakteru wykładów wygłaszanych w sali, lecz mogą być realizowane w inny sposób, np. w terenie w trakcie przerwy w ćwiczeniach praktycznych.

Czas trwania: nie krócej niż 6 dni, z tego co najmniej 5 dni zajęć musi odbywać się w terenie.

Ilość szkolonych: na jednego instruktora do czterech osób.

Prowadzący: instruktorzy PZA - wspinaczki skalnej, taternictwa i alpinizmu.

Absolwent otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnie z programem PZA, podpisane przez instruktora oraz kierownika kursu (jeśli kurs był organizowany przez klub lub szkołę wspinaczkową).

Warunkiem zaliczenia kursu jest opanowanie wymienionych w programie umiejętności w zakresie techniki asekuracji i pozostałych technik linowych oraz samodzielne i swobodne pokonywanie z dolną asekuracją dróg skalnych o trudnościach co najmniej IV w skali UIAA

Organizator ma obowiązek wręczyć każdemu uczestnikowi program kursu, w celu umożliwienia klientowi kontrolowania jakości świadczonej usługi.

Treść zajęć:

Tematy wykładów

1. Prezentacja i omówienie sprzętu wspinaczkowego.

2. Teoria asekuracji.

3. Zjazdy na linie.

4. Wychodzenie po linie.

5. Formacje skalne (zakres podstawowy).

6. Niebezpieczeństwa wspinania.

7. Pierwsza pomoc.

8. Style wspinania, skale trudności, przewodniki i rejony wspinaczkowe.

9. Formy uprawiania wspinaczki, formy organizacyjne wspinania; zasady uprawiania wspinaczki w Polsce, system szkolenia.

10. Normy etyczne obowiązujące w środowisku wspinaczy, zagadnienia ochrony przyrody.

11. Historia wspinania (opcjonalnie).

Zajęcia praktyczne

Muszą zostać wyuczone następujące umiejętności:

• wiązanie się liną z zastosowaniem uprzęży;

• praktyczna znajomość węzłów: kluczka, ósemka, taśmowy (równoległy), podwójny zderzakowy, półwyblinka, wyblinka, flagowy, prusik, bloker, stoper taśmowy; zwijanie i przenoszenie liny;

• dobieranie sprzętu do konkretnej drogi i poprawne noszenie go;

• samodzielne zakładanie punktów asekuracyjnych (kostki, kostki mechaniczne itp.);

• wykorzystanie punktów naturalnych;

• łączenie punktów asekuracyjnch;

• budowanie stanowisk do wędki;

• budowanie stanowisk asekuracyjnych dolnych, górnych i pośrednich;

• obsługa 2 przyrządów asekuracyjnych w zakresie podawania, wybierania, hamowania liny oraz jej blokowania i odblokowania; przyrządy: kubek (dowolny rodzaj) lub płytka oraz półwyblinka z karabinkiem HMS; opcjonalnie dodatkowo grigri;

• właściwe rozmieszczanie punktów przelotowych;

• prawidłowe prowadzenie liny jednożyłowej; opcjonalnie dodatkowo dwużyłowej;

• przewiązywanie liny przez ring zjazdowy; zdejmowanie ekspresów podczas opuszczania.

• zakładanie stanowisk zjazdowych;

• przygotowanie liny i sprzętu do zjazdu;

• zjazd w wysokim przyrządzie wraz z odpowiednią autoasekuracją;

• zjazd ze stanowiskiem pośrednim;

• rozwiązywanie prostych sytuacji awaryjnych w trakcie zjazdu;

• wychodzenie po linie (prusikowanie);

• opuszczanie partnera na linie;

• uwalnianie się na stanowisku od ciężaru wiszącego partnera;

• technika wspinania: wykorzystanie chwytów i stopni, ustawienia ciała - pozycja frontalna i boczna, wspinaczka statyczna i dynamiczna;

• zapoznanie z różnymi formacjami skalnymi i optymalnymi technikami ich pokonywania;

• przyswojenie zasad bezpieczeństwa podczas bulderingu w skałkach; podtrzymywanie (asekuracja) bulderującego.

• opcjonalnie: łączenie lin pod obciążeniem i przepuszczanie węzła przez karabinek (najprostszą metodą).

Obowiązuje przeprowadzenie treningu asekuracji na zrzutni.

E. Kurs taternicki letni

Przygotowuje do samodzielnego i bezpiecznego uprawiania wspinaczki w górach pozbawionych pokrywy śnieżnej. Ukończenie kursu i zdanie egzaminu uprawnia do otrzymania karty taternika.

Do kursu mogą przystępować osoby posiadające kartę wspinacza lub zaświadczenia upoważniające do otrzymania karty wspinacza. Osoby niepełnoletnie mogą być szkolone po uzyskaniu pisemnej zgody podpisanej przez rodziców (prawnych opiekunów).

Forma zajęć: kurs składa się z wykładów, zajęć praktycznych i wspinaczek, zgodnie z załączonym wykazem. Program realizowany jest przynajmniej w połowie w Tatrach. Połowa zajęć wspinaczkowych może odbywać się w innym rejonie o charakterze wysokogórskim. Zajęcia z autoratownictwa mogą odbywać się w terenie skałkowym.

Czas trwania: kurs powinien obejmować przynajmniej 10 dni zajęć w terenie (w tym 9 dni wspinaczkowych).

Ilość szkolonych: na jednego instruktora do trzech osób.

Prowadzący: instruktorzy PZA - taternictwa i alpinizmu.

Absolwent otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnie z programem PZA, podpisane przez instruktora oraz kierownika kursu (jeśli kurs był organizowany przez klub lub szkołę wspinaczkową).

Warunkiem zaliczenia kursu jest opanowanie wymienionych w programie umiejętności praktycznych.

Organizator ma obowiązek wręczyć każdemu uczestnikowi program kursu, w celu umożliwienia klientowi kontrolowania jakości świadczonej usługi.

Treść zajęć:

Tematy wykładów

1. Sprzęt i wyposażenie wspinacza: demonstracja i zapoznanie z działaniem całości sprzętu do wspinaczki letniej oraz innych elementów wyposażenia; zakres zastosowań, wady i zalety poszczególnych elementów.

2. Asekuracja:

   • teoria asekuracji - różne rodzaje asekuracji, siły działające w układzie asekuracyjnym;

   • obsługa przyrządów asekuracyjnych, zachowanie na stanowisku;

   • stanowiska - budowa różnych typów stanowisk, stanowiska dolne, górne i pośrednie;

   • prowadzenie wyciągu - taktyka prowadzenia wyciągu, prowadzenie jedno- i dwutorowe, łączność w zespole, specyfika prowadzenia w terenie kruchym, prowadzenie na trawersach, asekuracja w zejściu;

   • asekuracja na lodowcach i specyfika wspinaczki zimowej (opcjonalnie) - uzmysłowienie odrębności i trudności działania w górach lodowcowych oraz w zimie.

3. Operacje linowe, autoratownictwo:

   • zjazdy - budowa stanowisk zjazdowych, czynności przy wykonywaniu serii zjazdów, różne sposoby zjazdu i asekuracji w zjeździe, przejazd przez węzeł

   • wychodzenie po linie - różne metody wychodzenia, sytuacje wymagające wyjścia po linie, zasady poręczowania i poruszania się na poręczówkach;

   • autoratownictwo w wypadkach związanych z odpadnięciem - nawiązanie kontaktu z poszkodowanym, metody uwalniania się asekurującego od ciężaru wiszącego partnera (przeniesienie ciężaru na stanowisko), sposoby dotarcia do poszkodowanego, metody opuszczania i zjazdu z rannym (w tym opuszczanie na związanych linach) oraz metody podciągania;

   • pierwsza pomoc - udzielanie pierwszej pomocy z uwzględnieniem specyficznych sytuacji wypadków górskich;

   • udział w akcjach ratunkowych - zachowanie w sytuacji usłyszenia sygnału pomocy, zasady współpracy z pogotowiem górskim, zasady zachowania się w akcji z użyciem śmigłowca.

4. Taktyka:

   • niebezpieczeństwa gór - z naciskiem na występujące latem, niebezpieczeństwa zimowe i gór lodowcowych tylko w zakresie podstawowym; zachowanie się w sytuacjach awaryjnych związanych z załamaniami pogody;

   • strategia i taktyka: planowanie sezonu wspinaczkowego, wybór celów i dróg; zaplanowanie drogi podejścia, wariantów drogi, wycofów, drogi powrotu; dobór partnera; dobór sprzętu, wyposażenia itp.

   • biwakowanie - biwak planowany i nieplanowany, biwaki zimowe tylko w zakresie podstawowym;

5. Topografia i orientacja w terenie górskim:

   • orientacja w górach - metody nawigacji w górach z wykorzystaniem mapy, kompasu i GPS;

   • przewodniki i korzystanie z nich - główne typy przewodników, korzystanie ze schematów i opisów dróg ze szczególnym uwzględnieniem przewodnika WHP;

   • topografia szczegółowa rejonu działania - piętra doliny, drogi podejść i zejść, przebieg ważniejszych dróg wspinaczkowych w ścianach i sposoby wycofania się z nich;

   • najważniejsze rejony wspinaczkowe Tatr Polskich i Słowackich - ogólne omówienie ich charakterystyki z uwzględnieniem bazy noclegowej i szlaków turystycznych.

6. Etyka, przepisy, historia:

   • zasady etyczne obowiązujące w gronie ludzi gór – opcjonalnie;

   • przepisy regulujące uprawianie taternictwa - przepisy TPN, TANAP, PZA;

   • historia alpinizmu i taternictwa - opcjonalnie.

Zajęcia praktyczne

1. Węzły i podawanie liny - podstawowe węzły wykorzystywane we wspinaniu, wiązanie się liną do uprzęży i bezpośrednio, podawanie i wybieranie liny. Asekuracja poprzez ciało.

2. Korzystanie z literatury, sporządzanie opisów dróg, szkiców, mapek, planów taktycznych.

3. Podstawy autoratownictwa, manipulowanie sprzętem:

   • uwalnianie się na stanowisku od ciężaru wiszącego partnera;

   • łączenie lin pod obciążeniem i przepuszczanie węzła przez karabinek (najprostszą metodą);

   • zwózka partnera w wysokim przyrządzie;

   • wyciąganie partnera - przynajmniej jedną metodą (metoda U, flaszencug lub przeciwwaga).

4. Wbijanie i wybijanie haków.

Wspinaczki

Wymagane jest minimum 10 dni zajęć terenowych (w tym 9 dni wspinaczkowych), w czasie których zrealizowane mają być następujące punkty programu:

• droga prowadząca granią - w tym fragmenty z asekuracją lotną;

• droga prowadząca kominem;

• droga prowadząca ścianą;

• schodzenie drogą wspinaczkową;

• minimum 3 drogi co najmniej 10 wyciągowe;

• drogi o trudnościach IV w skali UIAA oraz sprawne prowadzenie przez każdego z kursantów wyciągów o trudnościach co najmniej III w skali UIAA; w miarę możliwości zalecane drogi o wyższej klasie trudności;

• poznawanie wycofów ze ścian w terenie;

• wycofywanie się ze ściany serią zjazdów w ilości umożliwiającej przećwiczenie głównych metod zjazdu (przyrząd wysoki i niski); zalecany zjazd ze stanowiska samodzielnie skonstruowanego przez kursantów w oparciu o stałe punkty;

• wspinaczka na szczyt leżący poza otoczeniem doliny, w której odbywa się zasadnicza część szkolenia (z uwzględnieniem aspektów topograficznych);

• wspinaczki z zastosowaniem liny dwużyłowej;

• ćwiczenia autoratownictwa w terenie w zakresie j.w.

Opcjonalnie:

• wspinaczki techniką sztucznych ułatwień;

• biwakowanie w górach.

• wspinaczki nocą.

F. Zimowy kurs turystyki wysokogórskiej

Przygotowuje do samodzielnego poruszania się zimą w terenie górskim w terenie niewspinaczkowym oraz turystyki alpejskiej. Osoby niepełnoletnie mogą być szkolone po uzyskaniu pisemnej zgody podpisanej przez rodziców (prawnych opiekunów).

Forma zajęć: zajęcia praktyczne w Tatrach lub innym rejonie o charakterze wysokogórskim przeplatane teorią, wykłady.

Czas trwania: minimum trzy dni.

Ilość szkolonych: na jednego instruktora do sześciu osób.

Prowadzący: instruktorzy PZA (taternictwa i alpinizmu). Instruktorzy alpinizmu mogą prowadzić szkolenie samodzielnie, a instruktorzy taternictwa wyłącznie na kursach organizowanych przez COS PZA oraz na stacjonarnych kursach klubowych lub organizowanych przez szkoły wspinaczkowe, kierowanych przez instruktora alpinizmu przebywającego non stop na kursie.

Absolwent otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnie z programem PZA, podpisane przez instruktora oraz kierownika kursu (jeśli kurs był organizowany przez klub lub szkołę wspinaczkową).

Organizator ma obowiązek wręczyć każdemu uczestnikowi program kursu, w celu umożliwienia klientowi kontrolowania jakości świadczonej usługi.

Treść zajęć:

1. Zimowe zagrożenia terenu górskiego (ze szczególnym naciskiem na lawiny); zasady bezpieczeństwa. Opcjonalnie: niebezpieczeństwa gór lodowcowych.

2. Podstawowe informacje o sprzęcie potrzebnym do poruszania się w terenie turystycznym zimą.

3. Zasady asekuracji: asekuracja lotna i zakładanie stanowisk w śniegu (czekan, plecak, człowiek); niezbędne węzły.

4. Nauczanie techniki poruszania się w rakach i z czekanem; wyhamowywanie obsunięć w stromym śniegu.

5. Podstawy nawigacji w górach (mapa, kompas, GPS).

G. Kurs wspinaczki na drogach ubezpieczonych wielowyciągowych – rejony zagraniczne

Przygotowuje do samodzielnego wspinania z dolną asekuracją po drogach wielowyciągowych wyposażonych w punkty asekuracyjne w terenie naturalnym. Daje również podstawy do korzystania z obiektów sztucznych.

Kurs C to poszerzony kurs B przygotowujący do wspinaczki na drogach ubezpieczonych wielowyciągowych (kilka - kilkanaście wyciągów) mających górski charakter.

Miejsce kursu: rejony wspinaczkowe Hollental (Austria), Arco (Włochy), Paklenica (Chorwacja) i inne.

Osoby niepełnoletnie mogą być szkolone po uzyskaniu pisemnej zgody podpisanej przez rodziców (prawnych opiekunów).

Forma zajęć: zajęcia praktyczne w rejonie skalnym przeplatane teorią.

Czas trwania: sześć dni (w tym pięć w rejonie skalnym).

Ilość szkolonych: na jednego instruktora do trzech osób.

Prowadzący: instruktorzy PZA (wspinaczkowi i taternictwa jaskiniowego - wszystkich stopni) oraz instruktorzy wspinaczki skalnej (AWF).

Absolwent otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnie z programem PZA, podpisane przez instruktora oraz kierownika kursu (jeśli kurs był organizowany przez klub lub szkołę wspinaczkową).

Organizator ma obowiązek wręczyć każdemu uczestnikowi program kursu, w celu umożliwienia klientowi kontrolowania jakości świadczonej usługi.

Treść zajęć:

1. Taktyka:

   • zagrożenia terenu skalnego i górskiego; zasady bezpieczeństwa zachowanie się w sytuacjach awaryjnych związanych z załamaniami pogody;

   • pierwsza pomoc (zakres podstawowy) - udzielanie pierwszej pomocy z uwzględnieniem specyficznych sytuacji wypadków górskich;

   • udział w akcjach ratunkowych - zachowanie w sytuacji usłyszenia sygnału pomocy, zasady współpracy z pogotowiem górskim, zasady zachowania się w akcji z użyciem śmigłowca.

   • strategia i taktyka: planowanie sezonu wspinaczkowego, wybór celów i dróg; zaplanowanie drogi podejścia, wariantów drogi, wycofów, drogi powrotu; dobór partnera; dobór sprzętu, wyposażenia itp.

   • biwakowanie - biwak planowany i nieplanowany;

2. Topografia i orientacja w terenie górskim:

   • orientacja w górach - metody nawigacji w górach z wykorzystaniem mapy, kompasu i GPS;

   • przewodniki, korzystanie ze schematów i opisów dróg;

   • topografia szczegółowa rejonu działania – omówienie charakterystyki z uwzględnieniem bazy noclegowej i szlaków turystycznych, doliny, drogi podejść i zejść, przebieg ważniejszych dróg wspinaczkowych w ścianach i sposoby wycofania się z nich;

3. Etyka, przepisy:

   • skale trudności używane w skałkach i górach.

   • zasady uprawiania wspinaczki w Polsce i za granicą, system szkolenia.

   • zasady etyczne obowiązujące w gronie ludzi gór, historia - opcjonalnie;

4. Podstawowe informacje o sprzęcie (najważniejsze parametry, oznaczenia atestów, zastosowanie):

   • liny i repsznury

   • uprzęże biodrowe

   • karabinki (najważniejsze używane we wspinaczce sportowej typy)

   • ekspresy

   • taśmy

   • przyrządy asekuracyjne: dowolny rodzaj kubka lub płytka; opcjonalnie grigri

   • stałe punkty asekuracyjne (przeloty, stanowiska)

   • buty

   • akcesoria: magnezja, woreczek

5. Zasady asekuracji:

   • zapięcie uprzęży, przywiązanie do liny

   • asekuracja na wędkę: wykorzystanie gotowego stanowiska, założenie własnego; obsługa kubka (dowolny rodzaj) lub płytki oraz półwyblinki z karabinkiem HMS; opcjonalnie dodatkowo grigri; postawa asekurującego

   • asekuracja dolna (technika wpinek, prowadzenie liny pojedynczej i podwójnej, podawanie liny do wpinki i wychwytywanie odpadnięć); postawa asekurującego ;

   • samodzielna instalacja przelotów oraz budowa stanowisk z wykorzystaniem punktów stałych i punktów naturalnych (pętle zakładane z oczek i uszek skalnych, bloków, drzew itp.);

   • umiejętność oceny jakości punktów asekuracyjnych z pętli i taśm zastanych na drodze; zalecane ćwiczenia asekuracji na zrzutni;

   • zablokowanie liny w przyrządzie węzłem flagowym;

   • przewiązywanie liny przez ring zjazdowy; zdejmowanie ekspresów podczas opuszczania.

   • wspinaczka drogą wielowyciągową - zagadnienia asekuracji, zmiana na prowadzeniu.

   • zasady bezpieczeństwa podczas bulderingu w skałkach; podtrzymywanie (asekuracja) bulderującego.

6. Węzły i ich zastosowanie: ósemka, kluczka, taśmowy (równoległy), półwyblinka, wyblinka, flagowy, jeden z węzłów zaciskowych (do wyboru), podwójny zderzakowy. Zwijanie i przenoszenie liny.

7. Nauczanie techniki wspinania:

   • wykorzystanie chwytów i stopni;

   • ustawienia ciała: pozycja frontalna i boczna;

   • wspinaczka statyczna i dynamiczna;

   • zapoznanie z różnymi formacjami skalnymi i optymalnymi technikami ich pokonywania.

8. Techniki linowe:

   • zjazdy na linie w wysokim przyrządzie - gotowe stanowiska zjazdowe; zjazd z pośrednim stanowiskiem, czynności przy wykonywaniu serii zjazdów

   • rozwiązywanie prostych sytuacji awaryjnych w trakcie zjazdu;

   • uwalnianie się na stanowisku od ciężaru wiszącego partnera;

   • wychodzenie po linie (prusikowanie);

9. Podstawy autoratownictwa, manipulowanie sprzętem:

   • uwalnianie się na stanowisku od ciężaru wiszącego partnera;

   • łączenie lin pod obciążeniem i przepuszczanie węzła przez karabinek (najprostszą metodą);

   • zwózka partnera w wysokim przyrządzie;

   • wyciąganie partnera - przynajmniej jedną metodą (metoda U, flaszencug lub przeciwwaga).

10. Opcjonalnie:

    • biwakowanie w górach.

    • wspinaczki nocą.